De Top 10
10. Cel Damage - Dit spel is technisch en grafisch niks bijzonders. Reviewers gaven het gemiddeld net een zesje, maar toch heb ik hier nachten plezier van beleefd. De cartoony stijl en de lompe wapens maakte dit tot een echte party game. Alleen heb ik het nooit gespeeld. Toch wist de multitap, waarmee je 4 controllers op een Playstation 2 kon aansluiten te zorgen dat dit een echte party game werd.
9. Killzone - De eerste grote Nederlandse console game vond ik erg leuk. Hoewel ik toen nog geen internet op de PS2 had, speelde ik heel veel de offline multiplayer tegen bots. Dit heb ik ontzettend veel gespeeld. Met twee personen een steeds terugkerend leger van Helgast bots tegenhouden bleek veel leuker dan ik vooraf had kunnen bedenken.
 |
| Grijs en grauw, maar wel erg leuk. |
8. Kingdom Hearts 2 - Disney, Final Fantasy en een verhaal dat ik niet kon volgen. Het recept voor een van mijn favoriete games op de console. Gave werelden en een leuk vliegsysteem om tussen werelden te wisselen. Ook kreeg je het gevoel dat je echt heel sterk werd naar mate de game vorderde.
7. God of War II - Dit spel leek maar geen einde te krijgen. Ik had halverwege het gevoel dat ik bij het einde was, maar ik kon nog makkelijk 10 uur verder spelen. Het verhaal is episch, de vijanden zijn buiten proporties groot en de actie snakt naar maar. Een geweldig spel voor iedereen die meer dan een liter bloed kan verdragen.
6. Timesplitters: Future Perfect - De meest random shit kom je in dit spel tegen. Wil je een auto besturen met een school vissen? Dat kan! Wil je je eigen map maken en daar alleen maar apengeweren hebben liggen? Dat kan! Wil je een schietspel dat je 4 tegen 4 kan spelen, ook dit zit erin. De raarste humor, de meeste charaters waar je uit kunt kiezen en gameplay die lekker speelt. Dit spel is zo gigantisch en heeft zoveel uren van mijn tijd opgeslokt. De middelbare school nam misschien wel minder tijd in beslag dan dit spel in de eerste paar weken.
 |
| Is dat een circusbeer?! |
5. Grand Theft Auto: San Andreas - Dit spel had zo een gigantische open wereld. Je kon overal naartoe. kreeg 3 steden. Nieuwe voertuigen als straaljagers, jetpacks, hovercrafts, karts, fietsen en tunebare auto's. Ook had dit spel een soundtrack die je het nut van Napster liet vergeten. Er was zoveel te doen naast het verhaal, dat ik er van overtuigd ben dat ik nog niet alles in het spel ontdekt heb.
4. Jak & Daxter: The Precursor Legacy - Hoewel ik ook veel plezier heb gehad aan de twee andere delen in de serie, voelde deze toch het meest bijzonder. Leuke hoofdpersonages en geweldige vrolijke levels waarin je bezig was iedere verzamelstukje te vinden. Waarom? Omdat het leuk was. De levels waren stuk voor stuk memorabel en het speelde ontzettend lekker. Hiervoor had je een Playstation 2
 |
| Een vrolijke wereld |
3. Grand Theft Auto: Vice City - Mijn eerste 3d GTA. Je zag de gezichten van mensen, je kon op motoren rijden. Er waren helicopters en vliegtuigen. Lantaarnpalen kon je keer op keer van het trottoir rijden en mensen veranderden niet meer alleen in een plas bloed. Dit keer kreeg je er een carcas bij dat je nog vrolijk rond kon slepen. Daarnaast heeft het spel de beste soundtrack die er ooit gemaakt is en kreeg je echt het jaren 80 Miami gevoel.
2. Silent Hill 2 - Nog nooit had ik een spel gespeeld dat ik alleen overdag durfde te spelen en zelfs dan had ik nog twijfels of ik het wilde spelen. De personages waren sterk en geloofwaardig. Je had geen echte wapens en je voelde je geen superheld. Je was gewoon mens en je was op de slechtst denkbare plaats van de wereld terecht gekomen. F*#k me, right? De muziek in dit spel was ook geweldig, dit heeft het spel echt nog engere gemaakt dan dat het al was.
1. Shadow of the Collosus - Dit was het eerste spel waar ik me ook echt af vroeg wat ik aan het doen was. Ik was hele grote mooie beesten aan het afmaken om iemand misschien terug te kunnen keren waar ik zelf nauwelijks een band mee had. Bij Grand Theft Auto reed je over personages heen waar je niks mee had en die compleet generiek aanvoelde. Hier was het de bedoeling om 16 prachtige wezen te verslaan terwijl je met jezelf in gevecht was of je dit wel moest doen. De wereld was enorm, net als de vijanden. De manier waarop je ze moest verslaan werd je soms tureluurs van. En de manier waarop ze dood gingen maakte iedere volgende gevecht etisch weer een stuk zwaarder. Een geweldig speel dat je ervaren moet hebben, gewoon om je simpel weg een beetje mens te kunnen voelen.
| Een enorme vijand? |
